Cehrimavera X1070 - 2. Bölüm

 

    
    Okurken aynı anda dinlemek istersen:


Siyah Sorular Dumanı

Bu gizemli, bir o kadar da merhametli görünen adam, bırak yürümeyi, ayakta dahi duracak hâlim olmadığını anlayınca karavan denilen şeye ulaşmamda bana yardım etti ve sonunda elimden tutup içeri çekti. Bunları hatırlıyorum; bir de aracın içine girdiğim anda yaşadığım o şaşkınlığı… Tekerlekleri olan ve hareket edebilen bir eve girmiştim adeta. Hiç abartmadan yazıyorum bunu: Tekerlekleri olan bir ev… İnanamıyorum!

İçeri girdiğim anda önümde küçük bir ahşap masa belirmişti; yanında da ona uygun, karşılıklı iki ahşap koltuk vardı. Üzerlerinde ise neye benzediğini tam seçemediğim desenlere sahip turkuaz minderler duruyordu. Beni hemen sağ taraftaki koltuğa oturtmaya çalıştı ama yere yığıldım. Kollarımdan tutarak, zor da olsa oturmamı sağladı. “Ne kadar bitkin düşmüşsün böyle,” dediğini tahmin ettiğim türden bir cümle kurdu. Gözlerim kararıyordu ve kulaklarımda bir çınlama vardı. Başımı kaldırıp yüzümü ona doğru çevirmeye çalıştım ama yapamadım. Yarı baygın gözlerimi ona çevirmeyi başardığımda ise endişeli bakışlarıyla karşılaştım. Ona baktığım sırada hiçbir şey söylemedi; sanırım ne söylemesi gerektiğine karar veremedi.


Ona tam olarak ne dediğimi hatırlamadığım birkaç kelimelik bir cümle sayıkladıktan sonra önüme dönüp gözlerimi biraz kapadım. Düzelir gibi olunca karavanın arka tarafına baktım. En arkada tek kişilik bir yatak, girişin hemen sol yanında minicik bir mutfak tezgâhı, oturduğum masanın hemen önündeyse iki bölüme ayrılmış raflar gördüm. Alt rafların kapakları kapalı olduğu için içeride ne olduğunu öğrenemedim. Üst raflardaysa solmuş olsalar da çeşitli renklerde ciltlere sahip eski kitaplar göze çarpıyordu. Birden gözlerim yine kararmaya, kulaklarım tekrar çınlamaya başladı ama bu, öncekinden de ağırdı. O günle alakalı hatırladığım son şey ise karartının gözlerimin tamamını kapladığı andı.


Açıkçası, böylesine endişe verici bir andan sonra ahşap bir pencerenin gıcırtısıyla ve hemen ardından doğanın binbir kokusunu taşıyan serin sabah rüzgârının içeri doluşuyla uyanacağımı hiç düşünemezdim. Hele ki kendimi yumuşacık bir yatağın üzerinde, kuşatıcı yorganının arasında bulacağımı…


Uyandım ama gözlerimi açmadım; o an, açmak istemeyecek kadar huzurluydum çünkü. Fakat tam o sırada bir kapının açılıp kapanırken çıkardığı sesi duyunca gözlerimi “Bir dakika, ben neredeyim şu an?” dercesine açtım. Evet, burası karavana, o tekerlekli eve pek benzemiyordu; kendimi küçük bir kulübenin içinde bulmuştum. Yorganı üzerimden kaldırıp yatağa oturdum ve bir şey fark ettim: Yaralarım tedavi edilmişti. Diz kapaklarım, avuç içlerim, sol omzum… Ayrıca sargılarımı kontrol ederken açlık hissetmediğimi de anladım. Oysa günlerdir hiçbir şey yememiştim. Başımı kaldırıp etrafıma bakındım; biri içeri girmemiş, dışarı çıkmıştı. “Kapıyı daha yeni kapadı, uzaklaşmış olamaz,” dedim ve hızla ayağa kalktım. Ancak kalkarken yaralı sol omzumu zorladığım için ani bir acıyla ağzımdan istemsizce “Ah!” sesi çıktı ve kapı birden açıldı. Oydu.


Beni omzumu ovalarken gördü ve güldü. “Bir Mingen savaşçısının acıdan sayıklamaması gerekiyordu,” dedi. Sözünü bitirince yavaşça doğruldum. Bunun bir espri olduğunu anladığımı belli eden ama aynı zamanda içimdeki gizli soruyu da hemen hissettirecek bir üslupla karşılık verdim: “En derin yaraya bile sessiz kalabiliriz aslında, efendim; bunu yapabiliriz, eğer düşman yakındaysa.” O da bana, “Benim bir düşman, bir tehlike olduğumu düşünmüyorsun demek. Oysa hiç kimsenin alnında düşman ya da dost olduğu yazmaz, öyle değil mi?” diye karşılık verdi.

“Haklısınız. Hatta ben, son zamanlarda kimin dost, kimin düşman olduğuna emin olamayacak kadar şaşırmış bir hâlin içindeyim,” dedim. Kısa bir süre sustuktan sonra, onun konuşmasına fırsat vermeden devam ettim: “Ama siz hariç, efendim. Size karşı bir güven duygusu hissediyorum. Beni orada bırakıp gidebilirdiniz ama… ama bunu yapmadınız. Hatta yaralarıma bile müdahale etmişsiniz. Teşekkür ederim!”


Cevabımı dikkatle dinlediği, dik ve hareketsiz duruşundan, gözlerini kısışından anlaşılıyordu. Sözlerimi bitirince ellerini belinden çekip bakışlarını yere indirdi ve yerdeki belirli bir noktaya bakarken başını salladı. Ardından bana baktı; cevap verecekmiş gibi oldu başta ama sonra nedense vazgeçti. Ahşap duvarda asılı duran baltayı alıp kapıya yöneldi. “Bir yere mi gidiyorsunuz? Size eşlik edebilirim,” deyince kapı koluna yönelen elini sakalına götürdü ve bana döndü. “Umarım iyisindir, evlat. Seni ayakta gördüğüme sevindim ama bence dinlenmeye devam etmelisin. İki gündür sana çorba içirdim. Sobanın üzerinde dereotlu çörek, yanındaki sehpada ise biraz böğürtlen reçeli ve haşlanmış iki yumurta var. Sanırım artık katı bir şeyler yiyebilirsin. Ayrıca şu kavanozun içindeki çayı da demleyebilirsin,” dedi. “Efendim, şey… Aslında hiç aç hissetmiyorum. Omzumu tuttuğuma da bakmayın, ben iyiyim ve sayenizde yeterince dinlendim. O keskin ve sağlam görünen baltayı aldığınıza göre epey iş var demektir. Kendimi zorlamayacak şekilde elimden geleni yaparım, hatta zorlayabilirim, buna alışkınım,” diye karşılık verdim. “Hmm! Bence hata ediyorsun, evlat; ama inatçı bir ruha sahip olduğunu hissettim. Sabah sabah kazanamayacağım bir inatlaşmayla yorulmak hiç istemem doğrusu! Ama o pijamalarla çalışman uygun olmaz. Dur, sana göre bir şeyler getireceğim,” dedi ve kulübeden çıktı.

Sonunda rahatça düşünmek için biraz vakit kazanmıştım. Nerede olduğumdan hiç haberim yoktu. Bu adamın kim ve tam olarak nasıl biri olduğu konusunda acele etmek, hislerime güvenmek… Bu, hata olabilirdi. Ona güvendiğimi ve bir düşman olmadığını düşündüğümü söyledim ama aslında kararsızdım. Amacım onun tepkilerini ölçmekten ibaretti ve açıkçası, bunu yapmaya biraz daha devam etmek istiyordum. Sobaya doğru ilerleyip elime aldığım dereotlu çöreği incelerken, “Hadi ama, bu adam bana karşı hiç kimsenin yapmayacağı bir merhamet gösterdi,” dedim içimden. Ama evet, bu, hiç kimsenin yapmayacağı bir merhametti. Neden? Benim gibi birine karşı tüm bu yardım… Neden? Kafam çok karışıktı ve o anki hislerim “Ona güven!” diyordu. Peki ya hislerim… Onlar ne kadar güvenilirdi ki? Çok değil, daha bir hafta önce köy baskınında başıma gelen olay beni büyük bir tehlikenin içine sokmuştu. Çörekten bir ısırık aldım ve düşünmeye devam ettim: “Bu adam mutlaka hikâyemi merak ediyordur, eninde sonunda sormaya başlayacak. Bunu yaptığında hazır olmalıyım; soracağı soruları önceden tahmin etmeli ve cevapları beni tehlikeye atmayacak şekilde hazırlamalıyım. Kim bilir, belki de o, düştüğüm durumdan kurtulmama yardım edecek biridir.” Ben dalgın dalgın düşünürken onun aniden, “Hey evlat, al bakalım şunları. Bu arada yanında bot da getirdim ama acele et, işimiz çok, yolumuzsa uzun,” sözlerine hazırlıksız yakalandım ve aniden irkildim.


Kamuflaj kıyafetini ve onlardan biraz daha koyu olan botları giydim; artık dışarı çıkmaya ve bu adamı daha fazla tanımaya hazırdım. Zaten ona yardım etmekteki ısrarımın esas sebebi buydu, Mavera. Bu kulübede kalsaydım kafamdaki onlarca soru ve şüpheyle boğulurdum açıkçası. Bunun yerine onu tanımak, sınırlarını tartmak, karakterini incelemek istedim. Böylece cevapları en muntazam şekilde hazırlayabilmem için soracağı soruları önceden tahmin etme şansına sahip olacaktım.


Dışarı çıktığımda onun beni beklediğini görünce adımlarımı hızlandırıp yanına vardım. “Ben hazırım, isterseniz gidebiliriz. Sanırım mesafesi bol bir yere gideceğiz çünkü yolun uzak olduğunu belirtmiştiniz.” Baltasını omzuna astı. “Hah, evet! Uzun bir yolumuz var. Üç saatlik bir yürüyüşe tahammül etmemiz gerekiyor.” Ben de önüme dönüp küçümser bir tavırla, “İnanın, üç saatlik bir yolculuğa ‘uzun’ demeye utanırız, efendim,” dedim. Açık alandan ormanlığa doğru girerken bir kahkaha patlattı. “Vay! Demek komutanlarınız sizi yormanın her türlüsünü tatbik ediyor. Ama bir bana bak, yaşlılığıma…” Başımı ona çevirdim. Onun ne demek istediğini anladığımı belirten bir bakışın ardından tebessüm edip önüme döndüm. Elli, elli beş yaşlarındaydı. Birkaç adım ilerledikten sonra, “Biliyor musunuz, sanırım sizin kadar yaşlı birine hiç rastlamamıştım. Demek ki sağlıklı bir ömür geçirmişsiniz; hatta hâlâ dinç olduğunuzu görüyorum, ne kadar güzel!” dedim. Yürürken gözleri ormanlığın derinliklerine doğru manalı bir bakış attı. Bakmaya devam etti. Ben de o sırada kendimi az sonra gelecek olan anlamlı cümleye karşı hazırlıyordum. O anlamlı cümle ne mi oldu? “Hani kulübede sana benimle çalışmaya gelmek istemenin bir hata olduğunu söylemiştim ya, evlat! Hata olduğunu düşünmekte hata etmişim; seni bugün epey bir yoracağım,” dedi. Bunu gülerek söylemişti ama yormaya karar verdiği belliydi. Sanırım o anda yaşlı olduğunu hatırlamak, tercih etmek istemeyeceği bir şeydi. Onu biraz tartayım derken haddimi aşıp aşmama konusunda dikkat etmem gerektiğini hissettim.

Yaklaşık iki buçuk saatlik bir yürüyüşün ardından yaşlı bir ağacın önünde durduk. “Aslında geçtiğimiz yerlerde odunluk olarak kesilebilecek birçok ağaç vardı,” dedim. Baltasını kemerinden çıkarıp önüne bıraktı. Çimenlere oturdu ve önce ağacın gövdesini, ardından dallarını inceledi. “İhtiyacım olan şey odun değil. Ben bir marangozum. İşte bu önümüzdeki ceviz ağacından, yakacak odundan ziyade ciddi toplantıların ağırlığını taşıyacak, hatta orada doğru kararların çıkması için kendi bilgeliğini ve tecrübesini fısıldayacak bir toplantı masası yapmam gerekiyor,” dedi. Ayağa kalkıp ilerledi, ağaca dokundu ve konuşmasına devam etti: “Buranın iklimi uygun olduğundan bu ceviz epey uzun yaşamış. Normalde 200-300 yıl yaşarlar ama bu ihtiyar, bence 400 yıla bile ulaşmış olabilir. Benden masa isteyen beceriksiz ve kibirli yöneticileri, kim bilir, belki de gizlice, hatta açıktan yönetebilir.” Ben de, “Ya da yöneticiler, ‘İşte tam da bize layık bir masa,’ diye kibrine kibir katabilir,” cevabını verince güldü. “Verecekleri ilk tepki kesinlikle öyle olacaktır ama inan bana, evlat, gün geçtikçe anlayacakları şey aslında bu masaya layık olmadıkları olacak; bunu hissedecekler, yapacakları her hatanın sonunda hem de.” Ben “Ama…” diye söze başlamıştım ki devam etti: “Ama… Bulundukları mevkiye, hatta o masaya layık olmadıklarını gizleyecekler. Yaptıkları tüm hataların ağırlığı sandalyelerinin ayaklarını çatlatacak. Sonra işte, yapacağımız bu sağlam masanın üzerine çıkacaklar. Masa artık o ciddi toplantıları değil, yöneticilerin bizzat kendilerini taşıyacak. İşte bu ihtiyarın fısıltısını o zaman duyacaklar; sözünü o zaman dinleyecekler.”

Bunu söyledikten sonra sol kolunu belinin arkasında tutarken sağ eliyle kavradığı baltanın ağzını bir süre ağacın gövdesine dokundurdu. Bir müddet öyle bekledikten sonra, “Sen nöbetine başla,” dedi. Baltanın sapını iki eliyle kavradı ve ilk vuruşu yaptı. Böylesine sert ve tehlikeli sözleri ondan hiç beklemiyordum doğrusu. Ne diyeceğimi şaşırmıştım ve sessiz kalsam iyi olur diye düşündüm. 


Vakit öğleni geçmişti. Bileğimdeki Mihver'den saate baktım; 15.32 olduğunu gördüm. Akşama doğru ağacın devrileceği belliydi. Adam, balta vurmaktan epey yorulmuştu. Ara sıra dinleniyordu ama vuruşlarından belliydi ki artık dinlenmek de fayda etmiyordu. Bunu görünce tepelikten inerek yanına yaklaşıp, “Beni yoracağınızı söylemiştiniz. Balta kullanmayı bilirim, ağaç kesmişliğim var,” dedim.


“Cevizi gün bitmeden deviririm, yarın da parçalara ayırmaya başlarım. Sen de onları şurada toplamaya başlarsın,” dedi.

Ertesi gün, mutfak tezgâhı hariç içini boşaltacağımız karavanı buraya mümkün olduğunca yakın bir noktaya getirip ceviz ağacından elde edeceğimiz parçaları yüklemeyi konuşmuştuk. Baltayı devralmayı o konuşma sırasında da teklif etmiştim ama omzumdaki yaranın baltayı her savuruşumda daha da kötüleşebileceğini söylemişti. Saatin kaç olduğuna bakmayı unuttum fakat etraf neredeyse kararmıştı. Ağacın toprağa düştüğü anda çıkardığı ses ormanda yankılandı. Hava artık karardığı için kamuflajların içini dışına çıkardık; artık karanlıkta yürüyen simsiyah gölgelerdik. Genelde kamuflajlarımızın ikili bir yapısı olur. İçi siyah, dışı ise Mingen'in hâkim olduğu coğrafyaya özgü renklere sahiptir. Bunun sebebi, yağmacıların özel olarak yetiştirdiği sessiz yıpratıcılar. Kendilerine fedailer derler. Onlar küçük gruplar hâlinde, hatta çoğu zaman tek kişi olarak içlerimize sızar ve hazırlıksız yakalayarak saldırırlar. Savaşçı veya sivil, hiç fark etmez; herkes hedeftir. Dolayısıyla kendi hüküm bölgemizde dahi açıkta görünmek istemeyiz.

Kulübeye nihayet varmıştık. O kadar yorulmuştu ki hemen karavana gidip uyumak istediğini söyledi. Bana da kulübedeki yatakta yatmamı, beni yorma işini ise yarına bıraktığını belirtti. Onun karavana girip kapıyı kilitlemesini izledikten sonra kulübedeki geçici yatağıma kendimi bıraktım.

Aklımdan geçen şey neydi, biliyor musun? Bu adamı tanımaya çalıştıkça daha da yabancı biri hâline geliyordu; zihnimde onu bir yere oturtamıyordum. Eskiden tanımadığım ama klasik bir Mingenli gibiydi; şimdi ise düşünce yapısının, kültürünün Mingen sınıflarından birine ait olup olmadığını sorguluyordum.


Baltayı bana bir kere bile vermedi; savururken omzumdaki yarayı zorlamayayım diye vermediğini söyledi ama pek inanmadım. Sanki güvenmiyordu bana. Balta seslerinin içeriye sızmış olma ihtimali olan yıpratıcılar tarafından duyulmasına karşı nöbet tutmamı istediğinde bile silahım ondaydı. Ayrıca o ceviz ağacına doğru yürürken nerede olduğumuzu öğrenmek için, “Buranın doğasını çok sevdim, özellikle kulübenizi inşa ettiğiniz bölgeyi; peki neredeyiz?” diye sorduğumda, “Mingen'in güzel tepeleri ve ormanlarından biri işte!” cevabını vererek geçiştirmişti. Muhtemelen diyeceksin ki “Ama seninle konuştuğunda çok sıcak davranıyor.” Evet, öyle yapıyor ama aslında benimle çok da konuştuğu söylenemez. Mesela dinlenirken bile ceviz ağacından kestiği küçük bir parçayı oyma bıçağıyla şekillendiriyordu; o anlarda dahi benimle pek sohbet etmiyordu.


Haa ama şu var:

Yorganı üzerime çekip mırıldanmaya başlamıştım: “Mingen devletinin yöneticilerine bir toplantı masası... Onlara nasıl da nefret kustu ama! Anlattığı kadar kötülerse böylesine güzel ve kadim bir ceviz ağacı heba olacak demektir. Aman neyse, uyumalıyım!” Sağıma döndüm ve gözlerimi kapadım ama düşünceler peşimi bırakmıyordu. “Baltayı vermedi, nöbet tutarken kendi silahımı bile bana vermedi ama yöneticilerle ilgili, hayatına mal olabilecek nefret dolu sözler sarf etti; hepsini duydum. Sandalyelerinin kırılacağını ve toplantı masasının üzerine çıkacaklarını söyledi. Bu adam basit bir marangoz olmayabilir... Ya da bilmiyorum, belki de alt tarafı bir şeye çok sinirlenmiş bir marangozdur.”


Bana güvendiğini ve güvenmediğini düşündürten ayrıntılardı tüm bunlar ama bir karar vermeyi seçmek zar atmaya benziyordu. Onu henüz tanıyamamıştım, kuşkularım vardı ama hoşuma giden bir benzerliğimizi fark etmiştim: Sanırım ikimiz de başımızı belaya sokma potansiyeline sahip insanlardık. Üstelik bu yaşına kadar gelebildiğine göre, belanın içine düşse bile oradan nasıl çıkacağını biliyor olmalıydı.

Kafamın içini dolduran onca siyah soru dumanını bir kenara bırakırsak açıkta şu anlam beliriyordu: 


O, ya başımdaki beladan kurtulmamı sağlayacak yegâne kişiydi ya da daha biri bitmeden beni yenisine itecek olan...


Yorumlar